آریادنه

بر خلاف هر روز است امروز. از خانه که بیرون می زنم، مردم را خوش حال می بینم، هوا مطبوع است و سرفه های دردناک کم تر شده. فکر می کنم همه می دانند، همه شادند و دیگر آن اندوه ناگفتنی که هر روز از چهره ها و نگاه ها بیرون می ریزد را نمی بینم.

شش صبح، برای چندمین بار از خواب بیدار شدم، این بار طاقت نیاوردم، در پذیرایی فاطمه و مریم، یکی روی کاناپه و دیگر کنار بخاری خوابند. سعی می کنم بی سر و صدا تلویزیون را روشن کنم، مریم چشم هایش باز می شود و می گوید «جایی نشان نداد.»

یورونیوز خبری نیست. می خزم جلوی لب تاپ. روشن می کنم، در یاهو و گوگل، بعد از چند انتخاب بی جواب، به توصیه ی مریم این عبارت را جستجو می کنیم: best foreign language film of 2012 oscar. یک فهرست بلند و بالا از صفحه ها ردیف می شود، با چشم های خواب زده در میان جمله ها دنبال کلمه ی a Separation می گردیم، یا asghar farhadi. مریم اول می بیند، فاطمه مثل اسفند بالا و پایین می پرد. خواب از سرم پریده، خوش حالم.

می خواستم اشاره کنم به پیروزی طبقه ی متوسط، به ضدحالی که امثال شمقدری و فراستی خوردند، به افتخاری که فرهادی برای همه آورد، اما همه ی این ها باشد برای بعد، یا اصلن بهتر است ذکر نشود. فعلن چیزی که مهم است برنده شدن فیلمی است که همه دوستش داریم، کارگردان و بازیگران و فیلمبردار و عواملش را. دو نان سنگک و یک قالب پنیر و یک کره ی پنجاه گرمی می خرم تا در شرکت مفصل صبحانه بزنیم، این هم شیرینی روزی که خوب آغاز شد. دم شما گرم آقای فرهادی و همه ی عوامل فیلم خوب «جدایی نادر از سیمین»، دست مریزاد.

 با امید

م.آ.